Punten zijn het nieuwe wisselgeld.

WOW POINTS · GASSI PRAAT MET EEN BANKIER

„Ik heb punten.“ Gassi zegt dat, zoals andere mensen zeggen dat ze erfenis hebben gekregen. De heer Schulte-Südhof reageert niet. Hij zit naast hem aan het zwembad, houdt zich vast aan een koffie en heeft zijn bril vrij ver op zijn neus. „Ik ook.“ „Waar?“ „Flensburg.“ „Andere punten.“ Gassi neemt een slokje aperolje. „Mijnne worden meer.“ „Mijnne hopelijk niet.“ „En ik kan met mijne winkelen.“ Nu laat de heer Schulte-Südhof zijn blik zakken. Voor de eerste keer die ochtend kijken ze elkaar aan. „Dus mijnne zijn beter.“

Het is kort na elf uur aan het zwembad van een WOW-FINCA ergens op Malle. De zon staat al zo hoog dat de heer Schulte-Südhof regelmatig een stoffen zakdoekje uit zijn broekzak haalt en daarmee zijn voorhoofd afdekt. Gassi probeert hem al ongeveer tien minuten een bonusprogramma tot een beleggingscategorie te maken. „Luister. Je boekt bij WOW FINCA, koopt iets of doet bepaalde dingen en krijgt daarvoor punten. Die worden verzameld op je account. En met die punten kun je later weer bij ons winkelen.“ De heer Schulte-Südhof schuift zijn bril terug en bekijkt het telefoon van Gassi. „Vermögen, bonusprogramma, vrijetijdskapitaal.“ „Nee.“ „Mallorca-reserves.“

„Ze zijn opmerkelijk gesloten voor nieuwe financiële producten.“

De heer Schulte-Südhof fronst zijn wenkbrauwen. „Daar is helemaal niets nieuws aan. Dat hadden we vroeger al.“ „Digitaal?“

„Kortingsbonnen.“

Gassi leunt achterover. Natuurlijk kortingsbonnen. Bij een man met de naam Schulte-Südhof had hem eigenlijk niets anders mogen verrassen. „Lach niet“, zegt de bankier. „Ik lach helemaal niet, alleen van binnen.“ De heer Schulte-Südhof negeert dat. Vroeger, vertelt hij, kreeg je bij het winkelen kleine gekartelde bonnetjes. Roze, groen, soms beige. Thuis kwamen ze in een boekje. Bij zijn moeder lagen ze eerst in een klein porseleinen schaaltje in de keukenkast. De tweede deur van links. Helemaal achterin.

Gassi zet zijn aperolje neer. „Hoe weet u vandaag de dag nog waar ze lagen?“ De heer Schulte-Südhof kijkt hem aan alsof de vraag volkomen overbodig is. „Omdat ik heb gekeken.“ „Hoe oud was u?“ „Negen.“ „U controleerde met negen de kortingsbonnenvoorraad van uw eigen moeder?“ „Controleerde is het verkeerde woord.“ „Welk woord is dat dan?“ De heer Schulte-Südhof denkt even na. „Nagesteld.“ Gassi knikt langzaam. „Natuurlijk. Andere kinderen hadden een cavie.“

De heer Schulte-Südhof vertelt verder, en daarbij verandert er iets. Het stoffen zakdoekje ligt plotseling ongebruikt naast hem. De elleboogbeschermers worden warm. Hij zit rechter. Bij het plakken, zegt hij, moest je oppassen. Mooi in het midden. Niet over de rand. Geen plooien. Als een bonnetje scheef zat, werd het voorzichtig weer omhooggetrokken. Gassi observeert hem. „U klinkt nu gelukkig.“ „Dat had orde.“ „U heeft ze gesorteerd, toch?“ De heer Schulte-Südhof zwijgt een moment te lang. „Na waarde.“ „Natuurlijk heeft u ze op waarde gesorteerd.“ „Dat was zinvol.“ „U was pas negen.“ „Juist daarom.“

Met zestien, vertelt de heer Schulte-Südhof dan, was het iets intensiever geworden. Er was een koffiemachine. Een Krups. Die was uitstekend.“ „Andere jongens wilden een bromfiets.“ „Dat interesseerde me niet.“ „Meisjes?“ De heer Schulte-Südhof aarzelt. „Ook.“ „Maar de Krups had prioriteit.“ „Die had een schommelfilter.“ Gassi kijkt naar de zee.

Soms geeft iemand een antwoord waar je niet meer tegen kunt winnen.

De laatste twee vakjes waren het ergste, zegt de heer Schulte-Südhof. Twee lege vakjes op de laatste pagina. Die zouden je gek maken. „Dan wacht je tot de volgende keer dat je winkelt.“ De heer Schulte-Südhof kijkt Gassi verschrikt aan. „Nee.“ „Wel.“ „Dan is het boekje niet vol.“ „Dat kun je ongeveer één dag verdragen.“ „Voor jou misschien.“ Gassi kijkt hem nu beter aan. „Wat heeft u gedaan?“ De bankier pakt weer het stoffen zakdoekje. „Nog iets gekocht.“ „Wat?“ „Wat je toevallig nodig had.“ De heer Schulte-Südhof dekt zijn voorhoofd af. „Mosterd.“ „U had mosterd nodig?“ „Niet direct.“ „Hoeveel mosterd?“ Het duurt even. „Drie glazen.“

Voor even hoor je alleen de cicaden. Gassi kijkt naar de heer Schulte-Südhof. De heer Schulte-Südhof kijkt naar zijn koffie. Iens ergens achter de muur rijdt een auto voorbij. „U heeft met zestien drie glazen mosterd gekocht die niemand nodig had, zodat u genoeg kortingsbonnen voor een Krups had?“ „Bij het eerste glas waren er minder bonnetjes dan gedacht.“ „Dat maakt het niet beter.“ „We hadden die koffiemachine bijna twintig jaar.“ „Dat maakt het een beetje beter.“

Gassi schuift hem zonder woorden zijn telefoon over de tafel. De heer Schulte-Südhof pakt hem. „En u vertelt me al een kwartier dat WOW Points gewoon een bonusprogramma zijn.“ „Dat zijn ze ook.“ „U heeft voor twee lege vakjes drie glazen mosterd gekocht.“ „Dat waren andere tijden.“ „Dat waren dezelfde synapsen.“ De heer Schulte-Südhof antwoordt niet. Hij pakt zijn Android-telefoon en scrolt. Eerst door Gassis puntentelling, dan door de mogelijkheden om WOW Points te verzamelen. Daarna weer terug. Dan nog een keer naar beneden. Gassi laat hem met rust.

„Dat is eigenlijk heel goed gedaan“, zegt de heer Schulte-Südhof eindelijk. Je krijgt punten voor dingen die je bij WOW FINCA sowieso doet, je ziet hoe ze meer worden en je kunt ze later weer gebruiken bij het winkelen. Dat begrijpt iedereen. Mensen verzamelden nu eenmaal graag iets. „Dat zeg ik toch de hele tijd.“

De heer Schulte-Südhof scrolt verder. Gassi drinkt zijn aperolje. Na een tijdje vraagt de heer Schulte-Südhof, schijnbaar terloops: „Hoeveel punten krijg je eigenlijk bij het winkelen?“ Gassi kijkt naar hem. „Daar is hij.“ „Wie?“ „De zestienjarige.“ „Onzin.“ „U wilt het boekje volmaken.“ „Ik wil het systeem begrijpen.“ „U wilt punten.“ De heer Schulte-Südhof schuift zijn bril omhoog en scrolt verder. Dan houdt hij even stil. „Zijn er eigenlijk ook punten voor aanbevelingen?“ Gassi neemt een laatste slok koffie. „De heer Schulte-Südhof.“ „Wat?“ „We zijn weer bij drie glazen mosterd.“